08december2019
De nieuwsbrief van Kindcentrum De Klinkert...
De juiste schrijfwijze is in beslag nemen. Ook de...
Agenda
19december2019
s middags vrij
20december2019
Alle units vrij
23december2019
Kerstvakantie
24december2019
Kerstvakantie

Gelezen in BN De Stem: Helden zijn het, die leerkrachten!.

01-11-2019
Iedere ouder kan les geven. Klopt die stelling van de minister van Onderwijs wel? Verslaggever Wim van den Broek neemt de proef op de som.

Bron: BN DeStem 01119 Wim van den Broek

Verslaggever Wim van den Broek heeft (even) een aandachtig gehoor. Foto peter van trijen/pix4profs
Verslaggever Wim van den Broek heeft (even) een aandachtig gehoor. Foto peter van trijen/pix4profs

Waar liggen de schoolkrijtjes? Zullen we jullie taalboekjes maar tevoorschijn halen? Als je geen vulpen hebt, mag het ook met potlood.

Het is woensdagmorgen, een week voor de grote onderwijsstaking. Indachtig de redenering van minister Arie Slob dat iedere ouder best les kan geven, neem ik voor één dag de plaats van juffrouw Paula op de Julianaschool in Fijnaart over.

Groep vier, dat was in mijn tijd - 45 jaar terug - de tweede klas. Negentien leerlingen, onder wie een paar met zorg lees ik in het profiel van de klas die ik les mag geven, dat directeur Marieke Verhulst me stuurde. Klinkt behapbaar.

Niet alle ouders zijn even gelukkig met de switch, maar ik neem me heilig voor er het beste van te maken. In de hoop dat ik hun kroost aan het eind van de ochtend iets aan kennis heb bijgebracht. Twijfels zijn er ook.

De zoemer gaat. Half negen. Mijn klasje stelt zich aan de deur op in rijen van twee. Nieuwsgierige blikken naar de stand-in-meester. Aan de deur van het klaslokaal een bescheiden handje, hun voornamen prevelend. Dat wordt de oren spitsen vandaag en zoveel mogelijk langs de bankjes lopen. Gelukkig, het meubilair lijkt nog op dat van m'n eigen schooljaren. En een lessenaar met stoel staat er ook, al zal ik daar in vier uur tijd nauwelijks gebruik van maken.

Na een kort kennismakingsrondje is het tijd voor een gebed: Dank U voor deze nieuwe morgen, dank U voor elke nieuwe dag. Dank U dat ik met al mijn zorgen bij U komen mag. De handjes gevouwen, de ogen devoot gesloten. De Julianaschool respecteert de christelijke uitgangspunten.

Het wordt me wat makkelijker gemaakt door de 'hulpjes van de dag'. Vince mag de werkschriften uitdelen en ophalen, Hailey helpt bij de kast met chromebooks en Tess en Robin ruimen na afloop op. En gelukkig staat iedereen die stuntelige meester Wim bij als ie vastloopt met het digibord of niet weet dat twee vingers in de lucht het sein is om te gaan plassen.

'Spelling' staat op mijn handgeschreven dagschema. De korte ei staat vandaag op het lesmenu. Op het digibord verschijnt een tekening met een paleis, een keizer en een ei. We oefenen hardop en dan is het tijd voor een dictee. Uit elke zin moet één woord worden opgeschreven.

Bij 'klei' vertel ik dat Fijnaart op de kleigrond ligt. Fout, want in plaats van de letters k-l-e-i op te schrijven, zijn de kinderen met hun gedachten heel ergens anders.

Mijn associaties, grapjes of volwassen taalgebruik sluiten niet altijd aan bij de belevingswereld van een 7-jarige. Anderzijds: als we een zijstapje naar bijvoorbeeld oorlog en vrede maken, schieten ze uit de bankjes en vertellen ze elkaar sterke verhalen.

Het wordt rumoeriger. Kinderen gaan uit de klas voor biebtijd, moeten vaker plassen dan me lief is en ik raak het overzicht kwijt. ,,Liggen we nog op schema?'', vraag ik. ,,Meester, wat is schema?''

Dan komt Veerle naar me toe. ,,Ik vind het zo lawaaiig.'' Ze heeft een verdrietige week, 'want maandag moesten we mijn hond laten inslapen.' Net als ik even wat meer tijd voor haar wil nemen, begint achter mijn rug het gestommel met stoelen. Plots schreeuwt iedereen door elkaar en ik voel de drang om net als de speaker van het Britse Lagerhuis met een lange uithaal Order te roepen.

Saved by the bell. Buitenspeeltijd. In het kwartiertje waarin amper tijd is om koffie te halen, probeer ik de rekenles enigszins voor te bereiden. De tafel van vijf. Ik haal Benthe naar voren en laat haar een volle hand opsteken. En nog een hand. Twee keer vijf vingers is ...? ,,Tien!'', joelt de klas. Tijn erbij, Ravi ook. Dat is het al zes keer vijf. Dat loopt gesmeerd. Het rekenen gaat verder op de chromebooks.

Michael telt zorgvuldig de vingers van zes handen. ,,En toch kom ik uit op 28.'' We tellen samen nog eens. En nog eens.

De aandacht verdelen over de hele groep is mijn manco, dat merk ik. En mijn verzoek 'zullen we nu aan spelling beginnen?' mist elke vorm van gezag. De ochtend eindigt met begrijpend lezen en dat gaat me duidelijk beter af. Er komt meer rust in de klas, ruimte om te praten over - in dit geval - bedreigde diersoorten. Samen kijken we de vragen van het werkblad na en de kinderen tekenen hoe een giraffe beter beschermd kan worden tegen de jagers.

,,En, hebben jullie wat bij geleerd vandaag?'', hengel ik tot slot naar enige bevestiging. Benthe reageert vrolijk , maar diplomatiek: ,,U bent best aardig. U krijgt een negen.''

Bij de deur nemen we afscheid. Met een high-five, een boks en een hug van Hanne en Veerle. Bijna ken ik bij elk gezicht de juiste naam. Terwijl Tess de vloer veegt, hang ik languit in de stoel van Paula bij te komen. Mijn voeten doen zeer, het duizelt me.

Gelukkig is het maar een halve dag. En dan hoefde ik niet eens het lokaal in te richten, oudergesprekken te voeren, rapporten te maken, begeleidingstaken uit te voeren en ga zo maar door. Wat een vak, een ambacht. Mooi, maar o zo moeilijk.

Van onderschatting was al geen sprake, maar na deze ochtend is mijn respect en bewondering voor leerkrachten flink gegroeid. Helden zijn jullie. Knoop dat goed in je oren Arie Slob, voor het geval je nog eens een beroep op me doet.